Budowę pomnika sfinansują kibice. Powstała specjalna strona (kliknij) przez którą można dokonać wpłaty na ten cel. Przewidywany koszt budowy pomnika to 210 000 zł. Nie jest to mało, dlatego też serdecznie zachęcamy do wspierania akcji, propagującej, dbającej i upamiętniającej protoplastów białostockiego klubu - 42 PP.

Przelewu można dokonać poprzez stronę podaną powyżej lub przelewem tradycyjnym.

Tradycyjny przelew:

Nazwa: SKJB DZIECI BIAŁEGOSTOKU
Adres: JUROWIECKA 21, 15-101 BIAŁYSTOK
Nr rachunku: 42 1140 2004 0000 3102 7985 5422
Tytuł przelewu: NA POMNIK – TWOJE IMIĘ/NAZWISKO/KSYWA/NAZWA FIRMY (jeśli chcesz podać)

Dlaczego warto podać swoją “ksywę”?

SKJB uruchomiło ranking wpłat. "Najwyższe wpłaty będą wskazane na stronie. Jeżeli nie zdecydujesz się na podanie ksywy/imienia w tytule przelewu, przytoczymy jedynie Twoje imię z przelewu z poszanowaniem ochrony danych osobowych. Ponadto planujemy naszych najhojniejszych kibiców symbolicznie wyróżnić. Zachęcamy do wsparcia!" - podają organizatorzy zbiórki.

Kim są postacie z pomnika?

Antoni Komendo-Borowski (6.06.1912 – 12.05.1984)

Piłkarska legenda przedwojennego województwa białostockiego. Wychowanek WKS 42 pp, który od 1932 r. występował pod nazwą Jagiellonia. Najlepszy piłkarz Białostockiego OZPN w okresie międzywojennym. Regularnie powoływany do reprezentacji miasta i województwa. W 1930 r. wywalczył z WKS 42 pp mistrzostwo okręgu. Jego dobra i skuteczna gra wzbudziła zainteresowanie czołowych polskich klubów. Jesienią 1933 r. przeniósł się do Pogoni Lwów, z którą dwukrotnie został wicemistrzem kraju (1933 r. i 1935 r.). 15 września 1935 r. wystąpił w meczu reprezentacji Polski z Łotwą (3:3), w którym zdobył bramkę.

Po klęsce wrześniowej 1939 r. trafił do obozu jenieckiego na Węgrzech, gdzie występował w drużynie opartej na piłkarzach Junaka z Drohobycza. W 1940 r. przedostał się na Bliski Wschód, zostając żołnierzem Brygady Strzelców Karpackich, przy której powstał zespół piłkarski. Antoni Komendo-Borowski został jego czołowym graczem. Karpatczycy rywalizowali z drużynami żydowskimi, egipskimi, brytyjskimi, czeskimi, irańskimi. Sport stanowił przyjemne urozmaicenie ciężkiej wojennej rzeczywistości. W 1944 r. Antoni Komendo-Borowski został ciężko ranny w bitwie pod Monte Casino. Po wojnie nie wrócił do Polski, osiadając w Anglii, gdzie zmarł w 1984 r.

Julian Buchcik (2.01.1896 – 1940)

Oficer, piłkarz, działacz sportowy. Podczas I wojny światowej został wcielony do armii austriackiej. W 1918 r. wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. (dostał się do niewoli). Od 1923 r. pełnił służbę w białostockim 42 pułku piechoty (dowódca plutonu, a następnie kompanii), gdzie występował w pułkowej drużynie piłki nożnej. Po zakończeniu czynnego uprawiania sportu był jej kierownikiem i trenerem. Pod jego wodzą WKS 42 pp wywalczył w 1930 r. mistrzostwo okręgu. Działał aktywnie w istniejącym od 1929 r. Białostockim OZPN (m.in. pełnił funkcję komisarza z ramienia PZPN). W 1935 r. wrócił na ławkę trenerską WKS Jagiellonii, którą prowadził do 1937 r.

W 1938 r. został przeniesiony do Wierzbnika, gdzie został kierownikiem II referatu uzupełnień. Również tam aktywnie uczestniczył w życiu sportowym, zostając członkiem zarządu podokręgu kieleckiego, podlegającego Krakowskiemu OZPN.

Podczas kampanii wrześniowej dostał się do niewoli radzieckiej. Od 19 października 1939 r. przebywał w obozie jenieckim Pawliszczew Bor. W listopadzie 1939 r. został przeniesiony do obozu w Kozielsku. Julian Buchcik został zamordowany 23 lub 24 kwietnia 1940 r. w lesie katyńskim.