Niektórzy mówią, że jak nie umiesz liczyć, to licz na siebie... Ale u nas matematyka jest wciąż tematem numer 1. Dlaczego matematyka, a nie piłka nożna? Dlatego, że przegraliśmy 3 ostatnie domowe mecze i co chwila słyszymy popularny slogan „wciąż mamy [matematyczne] szanse”. Nie mówi się o złej grze, nie mówi się o kolejnym frajerskim rozdawaniu punktów rywalom. Mówi się o kalkulowaniu. Co z tego kalkulowania, jak nie potrafimy zagrać jak na mistrza przystało?

Można powiedzieć, że sami jesteśmy winni tej sytuacji. Sami sobie stworzyliśmy niespodziewaną szansę na tytuł, a dodatkowo otrzymaliśmy chyba największą w XXI wieku pomoc od najbardziej zamożnych klubów, które traciły punkty tak często jak chętne gimnazjalistki dziewictwo. Zgotowaliśmy sobie taki los, wmówiliśmy sobie jacy to my jesteśmy mocni i co? I piłkarze chyba w to uwierzyli, bo jest kilku delikwentów, którzy solidarnie, niemalże z dnia na dzień, drastycznie obniżyli loty. Za co nas chwalono na początku wiosny? Za polot, swobodę, grę drużynową, dobry balans, wyważony styl gry, uniwersalność w grze. Wielkie pochwały zbierali Novikovas, Frankowski, Romańczuk, Burliga, Pospisil. O ile do Tarasa nie można mieć większych pretensji, bo nie będzie co mecz zapierniczał za siebie i swojego partnera w pomocy. Niezależnie czy gra Wlazło czy Kwiecień, bo jeden i drugi sprawia, że Romanczuk musi załatwić sobie dodatkową parę płuc, bo nie ma szans dociągnąć do końca sezonu w dobrej formie. Novikovas wrócił do swojej gry na „showmana”, a Frankowski od przerwy na kadrę wygląda jakby myślał, że jest już poziom wyżej. A tu niespodzianka, bo ponownie wrócił do pozycji 0. Znowu irytuje, znowu jest bezproduktywny, jego zagrania nie dają nic. Napastnik biega na marne, nie dostaje podań.

Mówiąc krótko, na początku wiosny była drużyna, skoncentrowana na dobrej grze drużyna. Teraz jest zbiór indywidualności i małe fragmenty gry drużyny, która myśli, że piłka sama wpadnie do siatki. Otóż nie. Tak się nie da. Nie da się wygrać meczu kopiąc piłkę w kierunku kibiców. O ile dobrze wiem, to zasady się nie zmieniły i premiowana jest obecność piłki w siatce. Przeciwnicy też to wiedzą, bo mając niewiele szans na zdobycia gola, wywożą znowu 3 punkty z „twierdzy”. Tutaj nawet nie chodzi o tytuł mistrza kraju. Taka fatalna passa porażek u siebie jest nieakceptowalna niezależnie czy walczymy o tytuł, o podium, o czołową ósemkę czy nawet o utrzymanie. Można przegrać od czasu do czasu, ale nie 3 razy z rzędu w momencie kiedy do końca sezonu zostało 5 pojedynków w Białymstoku.

Być, albo nie być - oto jest pytanie. Szekspir teraz, przed meczami z Legią i Lechem wejdzie do naszej szatni i spyta trenera Mamrota czy te mistrzostwo się opłaca czy gramy resztę meczów na luzie, do wakacji.  Może lepsza jest ta druga opcja, bo kiedy nasi grali bez presji tytułu, to dominowali każdy kolejny zespół. Jak przyszedł mecz z Lechem i straciliśmy gola na 1:1, to nagle w głowach naszych zawodników coś się zmieniło i do dziś wyglądają spięci bardzie niż plandeka na żuku. Kiedyś Radek Kałużny po serii słabych wyników w sezonie 2007/2008 wygłosił samokrytyczny monolog przed kamerami TV. Teraz, 11 lat później potrzeba kogoś, kto tak samo nie będzie bał się poderwać zespołu do walki.