Drużyna prowadzona obecnie przez Nenada Bjelicę to szczególny rywal dla nas. Dlaczego? Ośmielę się na stwierdzenie, że od powrotu Jagi do ekstraklasy w XXI wieku, Kolejorz wyjątkowo "leży" nam przy Słonecznej. Już w pierwszym sezonie po wspomnianym comebacku, Jagiellonia pewnie ograła 4:2, będącego wtedy jednym z głównych kandydatów do mistrzostwa rywala. Bohaterem tamtego spotkania został Mariusz Dzienis, którego czterdziestometrowy lob z końcówki spotkania do dziś wspomina się jako jedną z najładniejszych bramek w historii naszego stadionu: - Piękne wspomienia... Muszę przyznać iż nie spodziewałem się w tamtym momencie, że ta bramka będzie tak długo wspominana. Wielu kibicow kojarzy mnie dzieki niej, mimo tego, że człowiek grał w Jagiellonii przez dziesięć lat i zrobił parę awansów. I te pytanie, które pojawia się zawsze - "Strzelał Pan czy wrzucał?" (śmiech). Fajne czasy... - opowiada wychowanek Żółto-czerwonych. - Mało kto wie, ale w tamtym meczu strzeliłem dwie bramki - tego loba i gol samobójczy, chyba po rzucie rożnym, no i jeszcze asysta dla Marcina Kikuta, który strzelił do swojej bramki po szczupaku, a za którą nigdy mi nie podziękował. - dodaje z uśmiechem "Maniek".

Co prawda w kolejnych dwóch latach to Lechici u nas wygrywali, jednak przy tym trzeba zaznaczyć, że pierwsze starcie (0:3) odbyło sie zaraz po tym, jak trenerem Jagi został Michał Probierz i wymienił prawie cały zespół. Przez trwającą wtedy przebudowę drużyny sporo eksperymentowano, np. w ataku zagrał niespełna siedemnastoletni Michał Fidziukiewicz. Trudno więc było spodziewać się dobrego rezultatu. Natomiast w następnym sezonie przegraliśmy mecz na własne życzenie... Po dwudziestu minutach i bramkach Tomka Frankowskiego oraz Remka Jezierskiego prowadziliśmy już 2:0 - wydawało się, że nic złego nam nie grozi, ale jak się później okazało to były miłe złego początki... - Po drugim golu za bardzo uwierzyliśmy, że wygraliśmy mecz i chcieliśmy strzelać kolejne gole - opowiadał ówczesny defensor Jagi, Igor Lewczuk. Tymczasem brak koncentracji spowodował, że zamiast bramek dla nas, w pechowych okolicznościach straciliśmy najpierw prowadzenie, a w ostatnich sekundach za sprawą trafienia Manuela Arboledy także remis...

Nieudaną passę w meczach z Lechem (na wyjazdach w ogóle nie istnieliśmy) przełamał dopiero pamiętny mecz w Superpucharze Polski 2010, kiedy po golu "Franka" wygraliśmy w Płocku (1:0) i zdobyliśmy trofeum. Kilka tygodni później ówczesny obrońca tytułu Mistrza Polski przegrał też na Podlasiu (2:0) i od tego momentu śmiało można stwierdzić, że Kolejorz do Białegostoku przyjeżdżać zwyczajnie nie lubi. Przez siedem ostatnich lat Lech na naszym stadionie wygrał tylko raz (szczęśliwe 0:1 za kadencji duetu Tomasz Hajto/Dariusz Dzwigała), raz także zremisował. Pozostałe sześć pojedynków wygrywali żółto-czerwoni, często znacznie przeważając nad przeciwnikiem. I to niezależnie od aktualnej formy czy pozycji w tabeli obu zespołów. Dla Poznaniaków wyraźnie coś u nas nie pasuje - najlepszy przykład to zeszłoroczne spotkanie, kiedy Kolejorz przyjechał do Białegostoku po serii kilku zwycięstw. Do tego sędzia Daniel Stefański robił wszystko, by pomóc gościom, a i tak wygraliśmy 2:1 po trafieniach Karola Świderskiego oraz Fedora Cernycha. Jaga po prostu znalazła patent na "wielkopolską lokomotywę". Do pewnego momentu brakowało nam tego w Poznaniu, gdzie zdarzały się spore wpadki - wspomnę choćby o porażkach 1:4 za kadencji Czesława Michniewicza czy 1:6 pod wodzą Piotra Stokowca. Od kilku lat jednak i to staje się nieaktualne. Wszak wystarczy spojrzeć w statystyki...
,

Na pięć ostatnich spotkań z Kolejorzem, Jaga straciła punkty tylko raz. Te same liczby widzimy także, biorąc pod uwagę ostatnie pięć spotkań przy Słonecznej. Jedyne oczka, które uciekły nam z Lechem w ostatnich latach to oczywiście pojedynek sprzed kilkunastu tygodni w ostatniej kolejce poprzedniego sezonu, kiedy było 2:2. Mimo podziału punktów, który przerwał ciąg kilku zwycięstw naszych ulubieńców nad rywalem z Wielkopolski, ten mecz był doskonałym przykładem, że nawet jak nam wybitnie nie idzie, to jakoś sobie z Poznaniakami radzimy. W końcu w spotkaniu, które jak się okazało zadecydowało o mistrzostwie, Jaga do 75.minuty grała bardzo źle i przegrywała 0:2, jednak po niesamowitym zrywie w ostatnim kwadransie mecz zakończył się remisem. A przecież gdyby w doliczonym czasie więcej szczęścia przy strzale z dystansu dopisało Piotrowi Tomasikowi, to Żółto-czerwoni świętowaliby historyczny tytuł...

Biorąc pod uwagę fakt, że po poprzednim sezonie szeregi Lotto Ekstraklasy opuścił chorzowski Ruch, czyli zespół, z którym Jaga notorycznie wygrywała, to piątkowe starcie będzie meczem z najwygodniejszym obecnie dla nas rywalem w całej lidze. Oczywiście trzeba jednak pamiętać, że suche statystyki nie grają, więc wiadomo, iż nie będzie to łatwe spotkanie. Lech w końcu nie przypadkiem jest wiceliderem naszej ligi, a niedawno efektownie rozbił Legię Warszawa. Tą Legię, z którą my kilka dni wcześniej niezwykle się męczyliśmy. Pewne jest więc, że by zdobyć w piątek trzy punkty, podopieczni Ireneusza Mamrota będą musieli się sporo napracować. Historia pozwala nam jednak na optymizm...