Glasgow to największe miasto Szkocji, uznane za jej gospodarczą stolicę, położone nad rzeką Clyde. Jego nazwa pochodzi od celtyckiego słowa Glasgu, oznaczającego „zielone miejsce”. Założył je w VI wieku chrześcijański misjonarz święty Mungo, który około 540 roku zbudował klasztor, wokół którego rozwinęło się miasto. Było ono ważnym ośrodkiem religijnym.

W XII w. wzniesiono katedrę, a w 1451 r. założono Uniwersytet – drugi w Szkocji i czwarty w Wielkiej Brytanii.

W XVIII wieku miejscowi kupcy, wzbogaceni na transatlantyckim handlu, którzy praktycznie zmonopolizowali handel bawełną, włóknem, rumem i tytoniem, inwestowali swoje zyski. Glasgow wtedy bardzo się rozwinęło, było pełne pięknych domów mieszkalnych i składów towarowych.

Na kierunek rozwoju miasta olbrzymi wpływ miała rewolucja przemysłowa. Pogłębienie rzeki Clyde spowodowało rozwój żeglugi i przemysłu stoczniowego. W XIX w. liczba ludności miasta zwiększyła się dziesięciokrotnie. Wraz z rozwojem przemysłu powstały jedne z najgorszych slumsów w Europie, istniejące jeszcze długo po II wojnie światowej.

One rzuciły cień na całe Glasgow. Z czasem miasto konsekwentnie zagospodarowało te tereny urbanistycznie i architektonicznie. Dzięki tej pracy Glasgow pozbyło się wizerunku ponurego miasta. Zostało ono docenione – było „Europejską Stolicą Kultury” w roku 1990 i „Miastem Architektury i Wzornictwa Zjednoczonego Królestwa” w 1999 r. W 2008 r. znany wydawca przewodników turystycznych „The Lonely Planet” umieścił Glasgow wśród 10 miast na świecie wartych odwiedzenia.

Sport odgrywa ważną rolę w kulturze Glasgow. W mieście siedzibę ma szefostwo Szkockiej Federacji Piłki Nożnej. Słynie też z zaciętej derbowej rywalizacji w ramach Old Firm między najbardziej utytułowanymi szkockimi klubami, Celtikiem i Rangersami. Ta rywalizacja jest nie tylko piłkarska. Odzwierciedla ona i przyczynia się do podziałów politycznych, społecznych i religijnych. Mecze między nimi cieszą się niesłabnącą popularnością na Wyspach i na świecie. Rywalizacja zaczęła się polaryzować, gdy Harland & Wolff, stocznia z Belfastu, kupiła trzy stocznie w Glasgow, zapewniając pracę sprowadzanym robotnikom z Irlandii Północnej. Większość z nich była irlandzkimi protestantami, unionistami, lojalnymi wobec korony brytyjskiej, zaczęli kibicować Rangersom. Przybyli za pracą irlandzcy katolicy poszli za Celtikiem, klubem, którego sugestywna nazwa była już wówczas znana jako katolicka, proirlandzka, a zarazem antymonarchistyczna. Dochodziło w niej do sytuacji, w których piłkarze grający w klubach mogli być albo katolikami (Celtic), albo protestantami (Rangers). Dziś takie praktyki to już przeszłość, ale świadczą o zaciętości tej wielopoziomowej rywalizacji.

Miejscem rywalizacji będzie Ibrox Stadium. Pierwsze spotkanie na zaprojektowanym przez Archibalda Leitcha Ibrox Park, jak do 1997 roku oficjalnie nazywał się stadion Rangers, miało miejsce 30 grudnia 1899 r. W momencie otwarcia stadion mieścił 40 tysięcy kibiców, ale już trzy lata później prawie dwukrotnie zwiększono jego pojemność – do 75 tysięcy. Autor projektu stadionu Ibrox był autorem projektów dużej ilości stadionów na Wyspach. To on zaprojektował m.in. Anfield czy Villa Park. Wypadek związany z zawaleniem się trybuny i śmiercią 25 kibiców w 1902 roku wymusił najpierw doraźną, a potem gruntowną przebudowę stadionu, polegającą m.in. na dobudowaniu nowej trybuny pod koniec lat dwudziestych XX w., która też została zaprojektowana przez tego samego architekta. Obecnie, po wielu przebudowach i modernizacjach, Ibrox Stadium może pomieścić 50 987 widzów. Jest to trzeci pod względem pojemności obiekt tego typu w kraju i ósmy w Wielkiej Brytanii.

Po pierwszym meczu w Białymstoku i wygranej Jagiellonii 2:1 na drużynę Rangers spadła duża w swojej ojczyźnie fala krytyki, co jest typowe dla wyspiarskiego futbolu, gdzie porażek się nie wybacza. Szkoccy dziennikarze zauważyli, że była to pierwsza porażka Rangersów z polską drużyną od 57 lat! Także bardzo długa seria została przerwana 6 sierpnia 2026 r., a białostocka drużyna została przez nich doceniona.

W lidze szkockiej Rangersi zmierzyli się w niedzielę u siebie z Hibernian F.C. i ulegli przyjezdnym 1:2. I po dwóch kolejkach są bez zwycięstwa i z 1 punktem w tabeli.

Jagiellonia w niedzielę zmierzyła się w meczu 3. kolejki Ekstraklasy z łódzkim Widzewem i po pierwszej połowie, mając mecz pod kontrolą, przegrała drugą i cały mecz 2:0. Przykre, ale porażki też są częścią futbolu.

Co czeka nas na Ibrox? Na pewno trudny, ciężki mecz. Szkoci będą próbowali odrobić straty z Białegostoku i przede wszystkim odzyskać zaufanie swoich kibiców. Rangersi u siebie, przy kilkudziesięciotysięcznej rzeszy wiernych kibiców, są niezwykle groźni.

Żółto-Czerwoni nie są faworytem tego spotkania i będą bronić skromnej zaliczki z pierwszego spotkania. Wiadomo – dopóki piłka w grze. Już nie raz podopieczni Adriana Siemieńca pokazali charakter na boiskach rywala.

Stawka meczu jest duża i ma kluczowe znaczenie dla dalszej gry w europejskich pucharach. Sukces daje dalszą grę w kwalifikacjach Ligi Europy i pewną grę co najmniej w fazie ligowej Ligi Konferencji. Brzmi to dość skomplikowanie, ale tak wyglądają obecnie europejskie rozgrywki.

Ambicją naszej drużyny i jej trenera jest gra w fazie ligowej Ligi Europy. Dlatego tego meczu nie można przegrać. Wygrać, zremisować, ale nie przegrać.

Panowie, chłodne głowy i Jagielloński charakter – to klucz do sukcesu w Glasgow.

Wiara, Siła, Wola Walki w nas – na awans przyszedł czas.

Jesteśmy z Wami!
Powodzenia!

Maciek